از جلسه ی شیمی درمانی برگشته بودیم. به نسرین گفتم: میدونی چرا قایقرانا هی پارو میزنن، هی پارو میزنن، ولی نمیرسن؟ با تعجب گفت: نه ، چرا؟ گفتم: چون نمیدونن کدوم ساحل دنج پهلوی تو، بشینن پی ردی از موی تو. رفت تو هم. گفت: ولی اینروزا هرجای خونه رو نگاه کنی ردی از موی من هست. دست کرد لای موهاش، چنتا تار ...

یکی از همین روزها ، دلم به شدت برایت تنگ میشود. بعد پناه میبرم به کوله پشتی قدیمی ام. توی کوله پر است از خرت و پرت هایی که در سالهای جنگ ، هرکدام برایم یاد آور خاطره ای ست از آن روزها. توی کشو عکسی هم از تو هست. توی عکس ، موهایت طلایی ست. روی صندلی ای توی ایوان نشسته ای و با دست راستت موهایت را عقب ...